همیشه به این فکر می کردم [ و همچونان میکنم ] که هر انسانی [ حداقل ] یه استعدادی داره که حالا ممکنه شکفته شده باشه یا نه؛ همچنان غنچه سان مونده...

بهترین تعبیری رو که برای بیان این تفکر و نظر [ البته شخصی [ و البته تر قابل رد ] ] می شد داشت رو در Hugo یافتم که هوگو میگه:

" کل دنیا یه دستگاه خیلی بزرگه

ماشین ها هیچ وقت با قطعات اضافی تحویل داده نمیشن

دقیقا با همون تعداد قطعاتی که نیاز دارن ساخته میشن

برای همین با خودم فکر کردم از اونجایی که

کل جهان یه ماشین خیلی بزرگه...

نمیتونم براش مثل قطعه اضافی باشم ...

باید دلیلی وجود داشته باشه که من اینجا هستم

و این یعنی وجود تو هم در اینجا باید دلیل خاصی داشته باشه "

این پست رو بعدا پر میکنم

به طور کلی رفتار x با انسان به دو مرحله اساسی تقسیم بندی می شود:

1- قبل از پول دادن به وی

2- بعد از پول دادن به وی

به نبودت عادت کرده ام

زار و ناتوان

در حسرت پایان این پریود بی انتها

مدیون آزادی هستی اگر

به دیکتاتور فحش بدی

و

حتی

به سرت بزنه

که

"نوع نظرخواهی" مطلب بلاگتو عوض کنی

نمیگم اگه بری میمیرم، اگه بری؛ فقط نمی میرم

مَثَل انسان به بعضی آدما

مَثَل وزنه ست به پرتاب کننده ی وزنۀ المپیک

خودشونو وابستت می کنن، با هم حرکت می کنین، به تکاپو می افتین، ضربان قلبتون بالا میره

دورشون می گردی

اما نمی دونی هرچی بیشتر دورشون بگردی اگه بخوان ولت کنن، به دورترین مکان ممکن از خودشون پرتت می کنن

و تازه افسوس هم می خورن که کاش بهتر و بیشتر و دورتر پرتت می کردن

«قبلا فکر می کردم سیاست یعنی دروغ. حالا هر حرف راستی که می زنم می گویند سیاسی است.»

کافه خنده - علیرصا لبش